زخم گلادﻳاتور

من خیابون اما خب بسته لبم

یه پیاده رو اسیره به تنم

اولم هیچکی نمی دونه کجاس

آخرم از سر چن راهه جداس

خنجر کوچه به قلب من فرو

خط کشی مثل یه بغضی توگلو

تن من کبود پای عابرا

دل من خسته از این سواره ها(1 )

تک درخت سر کوچه می بینه

زخم بارون روی قلبم می شینه

منو دلداری می ده گریه نکن

به زمین زیر پا تکیه نکن

دل تن سیاه من چه بی صدا

تن من زیر هجوم رد پا

دست سیلی زن تابستونتون

به دلم گذاشته زخم بی زبون

چپ وراس سیلی زده به صورتم

اما خب دلم می گه چیزی نگم

دست و پا بسته وبی زبون منم

تار دود و پود خاکه پیرهنم

کی میشه پرستوها رو تنمون ولو بشن

همه ی مسافرا از دلمون درو بشن

کی میشه دود و دم از صورتمون جدا بشه

کی مسیرمون  به خونه ی خدا بشه

*(1)  مسافرا

دوستان مطمئنا   اشکالات  زیادی  تو این کار وجود داره ولی به نظرمی یاد  کار خوبی از آب در اومده اگه این طوره با ثبت نظراتتون منو خوشحال کنید.

                                                                .تشکر داوود.

ترانه حس مشترک تمامی انسان ها برای لذت بردن ودرک بیشتر  از محیطی که در آن زندگی می کنند.(کائنات).حس مشترکی که خارج از مرز زبان و گویش و لهجه بشریت را تا اوج رقص پروانه ها بر دستهای وحشی باد می برد و گاه هم او را به یاد حقارت تاریخی خویش در مقابل آ فرید گارش والطافی که ایشان به این بنده ابدی عنایت فرموده می اندازد. بی شخصیت ترین نوع ادبیات آوانگارد(پیشرو)البته از نظر صاحبان فن (کولی تر از ترانه) !! که ما را در تاریک روشن وتلخ شیرین زندگی مونس است.لحظه ها مان گاه با او گلباران می شود و گاه سنگسار . هم او که هماره به ما این نکته را متذکر می شود که جهان ساخته شده از یک سری تناقضات ساده است تا ما را در خود بیازماید .حسی که ما را در مسیر بالندگی ورشد تکاملی شخصیتی مان تنها نمی گذارد وتمام این موهبت ها را با دستان هنرمندانه ای مخفیانه  تقدیم مان می کند تا ما را خجل و شرمگین نسازد.

                                                    داوود شبانکاره

                                                     20/8/1384

سرخ بد ورنگ سیاهی نبود

                                                                      تو کویر بی کسی هام رنگ بارون ومیاری

تب تند انتظاری تو چشات بهارو داری

                                                                      همه ی بود ونبود و ته قصه جا می ذاری

تو یه ایل پر زکوچی پر رفتن توی قشلاش

                                                                          پر   آواز  عشایر  رو  تن  برفی  ییلاق

تو زمستون که نمی شه رو تن سرما بمونی

                                                                        بیا  دستامو   بگیر و  ببرم به مهربونی

رنگ چشمات کهربایی رنگ خورشید مذابه   

                                                                       بذا تو این قرن وحشی چشمونت به من بتابه

من واز سرما بگیره رو تن خورشید بکاره

                                                                      برگ وبار  عاشقی مون بشه گلهای شراره

 می دونم که غیر دیوار همش از سنگا می ترسی

رو تن دیوار اسیری نمی دونی که چه خوبه                                                                            

 طعم شیرین رهایی پر زدن از آشیونه

ترس از ارتفاع وحشی یه سقوط بی ترحم

که می گیره از لبامون رنگ شیرین تبسم

یه شکست بی تلاطم توی کسری از جوونی

که روی بوته ی قالی قصه ی مرگ وبخوونی

من- عاشق- دیوونه نه یه سنگم نه یه دیوار

 آشنا با مهربونی توی دست تو گرفتار

من همون یه پاره عکسم که تو دست تو اسیره

گاهی وقتا رنگ رنگی گاهی هم سیاه وتیره

حالا دیگه اگه باشیم پیر وتن شکسته وخرد

دست نامرد زمونه همه ی جوونی رو برد

شیشه ی عمر من و تو مث - روزامون شکسته

گرد وخاک نا رفیقی روی چهره مون نشسته

حالا باید یکی باشه که من و از تو بگیره

نذاره دل -شکستم زیر آوارت بمیره                                                          

                         برای  فرشته ها هم لذت بخش است

شیطان

 تو که جای خود داری

هر روز از ذهنم می گذری

                                 صورت ترک خورده ام را

                                                                   که از درون قاب

                                                                             به  روزمرگی خیره شده

                                                                                                   می نگر...............

ما همه بچه های کوچکی هستیم

که کمی سن شان بالا رفته است

نیازی به عذر خواهی نیست

همه کمی چروک بر پیشانی داریم

اما          با این همه

هنوز هم

هر وقت به آسمان خیره می شویم

صدای هزار هزار کرور ستاره ی زنگوله ای

در میان قلبمان می درخشدو

بر چشمهای خویش اشک لبخند را احساس می کنیم

آنتوان

می دانی

هنوز کتاب ها انقدر گران نشده اند

                                که نتوان آنها را نسیه خرید

دیگر برای داشتن دوست قفسه ی مغازه ها را

                                                         زیر و رو نمی کنیم

همین که به ستاره ای خیره می شویم

دلمان به تاپ وتوپ می افتد که

            شاید همین خانه ی شازده کوچولو باشد

می دانم

نه دیگر برای تو مهم است

              که درون نقاشی مارهایت

                                       فیلی هضم شده وجود داشته باشد یا نه

                                              ونه برای شازده کوچولو

                                                            که هزارن شاخه گل سرخ

                                                                          مثل گلش

                                                                                   در زمین وجود داشته باشد

           مهم این است

                           که شازده کوچولو

                                                   برای همیشه

                                                                    همه ی ما را

                                                                                        اهلی کرده است.

                                                                              داوود شبانکاره    مهر ۸۴