ذات آدم بود

اینکه بد باشد ویا خوب

اینکه خالص باشد ونه

 اینکه نامرغوب

ذات آدم بود

اینکه فرجام گناهش شرمسارش سازدونه

اینکه خود جانش به شیطان بازد ونه

اینکه هر لحظه به فکر دیگران باشد

اینکه هر دم در خیال مردگان باشد

خشم ونفرت را برای دشمنش خواهد نه دوست

                                  نه دوست نه دوست

بی سبب هنجار ها را زیر پا

زیر پا معیار ها را بی سبب

بی دلیل از انتقامی مست وخوش

یا که نه حتا گذشتی بی طلب

بی خود ازشب گریه های ناگهان

زاهد پشمینه پوش شب شدن

یا که هم بغض جهنم بی گمان

رقص آتش بر پر کاهی زدن

این سرشت آدمی بود از ازل

از همان تبعید روز بی فروغ

گاه خاکستر نشین کرده ها

گاه شیطان را به بند وسربه یوغ

ذات آدم بود

اینکه بد باشد ویا خوب

سلام دوستان

این یه ترانه اس باور کنین

ولی نمی دونم چرا اینجوری شد

شاعـــــــــــــــــــــــــــــر

یه دریا کاغذ مچاله اینجـــــا س               گمونم اینا رو شاعر نوشته

همه خط خورده و تن پاره پاره                برای کاغذا این سرنوشته

فرو رفته توی دریا ی کاغذ                   دو چشم خسته و خونین شاعر

دوباره غرقه ی دریای بی موج                دل دیونه ی غمگین شاعـــر

نگاهش مونده بر رقص سیاهی               حریر سایه ها بر سقف خونه

مدار کُند وتکراری پنــــــــکه                 دل ِ تنگِ چراغ ِ وقف خونه

ترک همخونه ی سقف قدیمی                 شکستـــــه تا تن رنجور دیوار

غبار آینه های بو گرفتـــــــه                 حجاب عکس من در قاب دیدار

زمان خمیازه ای بر خواب ساعت           شکوفایــــی عصر خیره گی ها

به اینجا ساعت ِ مرگ ترانه                 به وقت رقص عصر تیره گی ها

تل انبار کتابا روی طاقچه                     کفن پوش ِ غبارِ بی خیــــــــالی

گل یاسی که تو سجاده مرده                   عزادارِ یه گلدون سفــــــــــــالی

منم شاعر منم همزاد غربت                  اونی که واژه های تازه می خواد

همون کوهی که شب رو شونه هاشه         دوباره روز بی اندازه می خواد

می خواد با طرح لمس ِ واژه ای نو         زمان رو خواب وخمیازه نمونه

ترک ریشه نده تو سقف ودیوار              ترانه قصه ی مرگ و نخوونه